deghin

Վերջին երկու շաբաթը ամեն օր Մայքլ Ջեքսոնի տեսահոլովակներ, հարցազրույցներ, փաստագրական ֆիլմեր ու զանազան վիդեոներ եմ նայում։ Մարդիկ ինչ տեսակի վիդեոներ ասես որ չեն կազմում ու դնում youtube–ում։ Ես էլ, իհարկե, հաճույքով նայում եմ։ Ահա դրանցից մի քանիսի վերնագրերը. «Մայքլ Ջեքսոնի մռութ ժպիտը» (հավաքածու), «Մայքլ Ջեքսոնի անուշ ծիծաղը» (հավաքածու), Մայքլ Ջեքսոնի լուսնաքայլերի հավաքածու, «Մայքլ Ջեքսոնի ամենազվարճալի պահերը» և այլն։ Էսօր էլ հանդիպեցի էսպիսի մի վիդեոյի. "The Hee-Hee Collection"։ :D Երևի պատկերացրիք, թե խոսքն ինչի մասին է։ Մի խոսքով՝ մարդուն ամենատարբեր կողմերից ուսումնասիրելու լավագույն հնարավորություններ են ընձեռված։ :D
Տեսնես Ջեքսոնի «վոկալ զկռտոցների» հավաքածու դեռ չե՞ն կազմել։ :D Ի դեպ, «վոկալ զկռտոց» (vocal hiccup) տերմինը Վիքիփեդիայում նրա կենսագրության մեջ եմ հանդիպել։ Այն համարվում է Ջեքսոնի ֆիրմային հնարքներից մեկը։ Հետաքրքիր տերմին է, չէ՞։

Սա էլ Ջեքսոնի կյանքից թե՛ բեմական, թե՛ ոչ պաշտոնական իրավիճակների, ուրախ ու զվարճալի կադրերի հավաքածու. :)

Մեր տարածաշրջանի գրադարանը վերջերս ԱՄՆ–ում ճանաչվել է որպես տարվա գրադարան։ Արդեն կես տարուց ավել է՝ ակտիվորեն օգտվում ենք գրադարանից՝ վերցնելով թե՛ ամենատարբեր բնագավառներին վերաբերող գրքեր, թե՛ ֆիլմեր։ Բավական լայն ընտրանի է ապահովում։ Ընդ որում անընդհատ նոր լույս տեսած գրքեր են ներմուծվում։ Վերցրածն ուշ վերադարձնելու դեպքում էլ յուրաքանչյուր օրվա համար մինչև երեք դոլլարի տույժ է սահմանված՝ կախված կոնկրետ գրքից, դիսկից կամ այլ պարագայից։

Երեկ էլ տաղավարի մոտ մի հետաքրքիր հայտարարություն տեսա, որում տեղեկացվում էր, որ տույժը կարելի է, այսպես ասած, «քավել»՝ գրադարանում նստած գիրք կարդալով։ Կես ժամ կարդալու համար ընթերցողը ստանում են մեկ դոլլարին համարժեք կտրոն։ Այդպես բավականաչափ ժամեր կարդալու դեպքում կարելի է լիովին ազատվել տույժը վճարելուց։ Ընդ որում կարելի է կարդալ և՛ բարձրաձայն՝ փոքր երեխաների համար, և՛ մտքում՝ ինքդ քեզ համար։ Նաև նշված էր, որ ուրիշը չի կարող պարտք ունեցողի փոխարեն կարդալով ազատվել տույժից. ընթերցանությունը պետք է անձամբ իրականացվի։ :D
Հայտարարությունն ահագին զարմացրեց մեզ, բայց հավես մտահղացում էր։ Ափսոս, որ օրենքը տարածվում է միայն մինչև տասնվեց տարեկան երեխաների վրա։ :D

Երկար ժամանակ էս գրառման մեջ լիքը տարբեր մտքեր գրել–ջնջելուց հետո վերջապես որոշեցի էդ ամեն ինչն ամփոփող մենակ մի նախադասություն գրել, բայց էդ էլ չկարողացա...

Ինչ ինձ հիշում եմ, մեր տանը միշտ հեռուստացույցի խնդիր կար։ Էն որ ասում են՝ էշին փալան չեկավ, մեզ էլ՝ հեռուստացույց։ Լրիվ էդ դեպքն էր։ Մեր առաջին հեռուստացույցը գունավոր ու մեծ ստանդարտ սովետական հեռուստացույց էր։ Չեմ հիշում՝ քանի տարի մեզ ծառայեց որպես նորմալ, «առողջ» հեռուստացույց, բայց հաստատ դեռ դպրոցի ցածր դասարաններում էի սովորում, երբ ի հայտ եկան խարխլման առաջին նշանները։ Ժամանակ առ ժամանակ սկում էր աստիճանաբար վատ ցույց տալ, ու երբ դանակը հասնում էր ոսկորին՝ պատկերների զանազանումն այլևս անհնար էր դառնում, պապայիս՝ հեռուստացույց սարքող ընկերներին էինք դիմում, որ գան, սարքեն։ Արդեն ամաչում էլ էինք դիմել, մտածում էինք՝ երևի ամեն անգամ մտքների մեջ ասում են՝ օֆ, դե սրանք էլ ե՞րբ պիտի մի նորմալ հեռուստացույց առնեն, պրծնենք։ ( Հետո... )

Հիշում եմ՝ տարիներ առաջ Ֆրեդդի Մերկուրիի կենսագրությունն ուսումնասիրելիս մի տեղ կարդացել էի, որ ինքն ու Մայքլ Ջեքսոնը որոշ ժամանակ միասին երգեր էին ձայնագրում, որոնք, սակայն, ինչ–ինչ պատճառներով էդպես էլ չեն թողարկել, ու որ երկուսն էլ էդ թեմայով չէին խոսում։ Թե ինչն էր պատճառը, էդպես էլ չիմացա, բայց էսօր youtube–ում պատահաբար գտա էդ ձայնագրություններից երկուսը, որոնք, ըստ երևույթին, ապօրինի ճանապարհով ինչ–որ մեկն ինչ–որ տեղից ճանկել է ու տեղադրել youtube–ում։ Չեմ զարմանա, որ որոշ ժամանակ անց անհետանա։ Բայց քանի չի անհետացել, դնեմ էստեղ։

Ինչպես երևի կարելի էր ենթադրել, նրանց ձայները բավական լավ են զուգակցվում իրար հետ։ Ափսոս, որ լրջորեն չեն համագործակցել...

Մեկը Ֆրեդդի Մերկուրիի "There Must Be More To Life Than This" երգն է` "Mr Bad Guy" սոլո ալբոմից։ Ձայնագրության որակը, ցավոք, վատն է, բայց դե ի՞նչ արած, որակով տարբերակ չկա.

</lj-embed>
 
Մյուսը Մայքլ Ջեքսոնի "State of Shock" երգն է։ Էս մեկը կարծես նորմալ որակի է.

</lj-embed>

Մի տեղ արդեն գրել էի, որ սիրած երգիչներ շատ եմ ունեցել և ունեմ, բայց մինչև վերջերս միայն Ֆրեդդի Մերկուրիին կարող էի առանձնացնել նրանց մեջ, որի դեպքում կարող եմ ասել, որ իսկապես ֆանատ եմ եղել։ Ինչքան էլ որ ամոթ լինի, ցավոք, նրա մասին իմացել եմ նրա մահից վեց թե յոթ տարի հետո միայն։ Առաջին կամ երկրորդ կուրսում էի սովորում, երբ ինտիտուտում ընկերուհիներիցս մեկի ձեռքին պատահաբար Queen–ի ձայներիզներից մեկը տեսնելով՝ հետաքրքրվեցի, թե ինչ խումբ է։ Հետո լսեցի ու հենց սկզբից հիացա։ Ինձ համար իսկական բացահայտում էր խմբի ոճը, Ֆրեդիի անկրկնելի վոկալը։ ( Շարունակությունը )

Մի օրինաչափություն եմ նկատել. երբ մարդիկ չեն ուզում ծխելը թողնել, հաճախ ասում են՝ չեմ կարողանում, իսկ երբ չեն կարողանում, հաճախ ասում են՝ չեմ ուզում։ Դե, գուցե ոչ բոլոր դեպքերում է էդպես, բայց նման դեպքերը բազմաթիվ են ու, կարծում եմ, գերակշռում են։

Մտածում եմ՝ ի՞նչն ա ինձ ամենալավը հաջողվում անել... Զսպե՞լը։ Չէ... Ճիշտ ա, շատ–շատերից ավելի լավ ա հաջողվում, բայց հեռու ա կատարյալ լինելուց։ Օբյեկտիվ լինե՞լը։ Էլի էն չի... Կարեկցելը։ Այ սա լրիվ ինքն ա։ Հա, կատարյալ ա, լրիվ։ Ավելին չի կարող լինել։ Երբեմն զգում եմ, որ ընդունակ եմ կարեկցելու էնքան, որ անկեղծորեն սիրեմ մարդուն։ Խոսքը, բնականաբար, միջսեռային սիրո մասին չի։ Հա, զուտ կարեկցանքից։ Զուտ էն գիտակցումից, որ մարդն ահավոր կարիք ունի սիրո, էն գիտակցումից, որ մարդը դժբախտ ա։ ( Հետո... )

Ենթադրվում է, որ փոփի արքա Մայքլ Ջեքսոնը 50 տարեկանում էսպիսի տեսք կունենար, եթե չենթարկվեր մեզ հայտնի կամ անհայտ պլաստիկ վիրահատություններին։ Ասում են՝ դիմանկարը ստեղծվել է՝ հաշվի առնելով տարիքի հետ առաջացող դիմային փոփոխությունները և հիմնվելով հենց աֆրո–ամերիկացիների դեմքերի ծերացման օրինաչափությունների ուսումնասիրության վրա.

Չգիտեմ, դատելով Մայքլի սևամորթ ժամանակվա լուսանկարներից՝ սարքովի դիմանկարը կարծես բավական իրատեսական է թվում։

Լեզվում էսպիսի մի երևույթ կա. որքան կարճ է բառը, այնքան շատ են դրա իմաստները և հակառակը. երկար բառերը մեծ մասամբ մենիմաստ են լինում կամ, համենայնդեպս, ավելի քիչ իմաստներ են ունենում։ Սրանում համոզվելու համար բավական է վերցնել ցանկացած լեզվի ցանկացած բառարան, թեև, կարծում եմ, երևույթը տրամաբանորեն էլ բացատրելի է։ Համանման օրինաչափություն կարելի է նկատել բլոգ–գրառումների հետ կապված։ Հիմնականում կարճ՝ մի քանի տողանոց գրառումներն ամենաշատ քոմմենթներն են ունենում, հատկապես եթե լինում են կենցաղային ու, որ շատ ավելի կարևոր է, դարդապատմական բնույթի, :D քանի որ հնարավորություն են տալիս ընթերցողներին իրենց նմանատիպ դարդերի մասին էլ պատմելու, արտահայտվելու և այլն։

Հնարավոր թյուրիմացությունները կանխելու համար միանգամից ասեմ, որ գրառումս բնավ քննադատական չէր, պարզապես դիտարկում էր։

Մեր բակում հետաքրքիր ծառեր են աճում։ Ամեն մեկը մի առանձնահատկություն ունի: Որոշներին նույնիսկ անուն եմ դրել։


Էս ծառը շատ եմ սիրում։ Թեև ինքը ահագին երևակայության տեղ է թողնում, բայց ես նախ և առաջ ինքնագրկված ծառ եմ տեսնում. :) Նույն ծառը՝ երկու դիրքով.




Էս մեկը չգիտեմ՝ երկու թուփ է միասին, թե պատվաստ է, բայց մի մասը ոնց որ «մելիրովկա» արած լինի.




Էս ծառերն էլ, իրար քիթ մտած, ժողով են անում.




Սա էլ մեր հանրահայտ Քնձռվածքն է. :D

Ինչ միամիտն էի մինչև ԱՄՆ գալս, երբ կարծում էի, թե գիտեմ՝ ինչ է իսկական կարոտը։ Հա, Հայաստանում էլ էի երբեմն կարոտում։ Փոքր ժամանակ, երբ մայրս մեզ տանում էր տատիկի տուն ու մի քանի օրով կամ մեկ–երկու շաբաթով թողնում էնտեղ, ահավոր կարոտում էի։ Օրերն էինք հաշվում, թե երբ պիտի գա, մեզ տանի։ Ոչ թե տատիկի տանն էր վատ, այլ առանց մամայի էր վատ, ու էդ պարագայում մնացածն արդեն կարևոր չէր։

Հիշում եմ՝ մի անգամ զգացի, որ ահավոր կարոտել եմ եղբորս՝ նույն հարկի տակ ապրելու ու ամեն օր տեսնելու դեպքում։ Պարզվում է՝ էդպես էլ է պատահում... Կարելի է մարդու հետ ամեն օր տեսնվել, ( Կարդալ շարունակությունը... )

I've now got the new LiveJournal Messenger. My Windows Live ID is deghin@livejournal.com. Sign up now and we can chat!

էս բլոգ կոչվածը տեղով շառ ա։ Լրիվ լուրջ։
Ցանկացած երևույթի մասին գրելիս պիտի հազար տակ տնտղես ասելիքդ, հերթով հիշես բոլոր ծանոթ բլոգեր–ընկերներիդ, նրանց բնավորությունները, կենսագրությունները, երևույթների ընկալման՝ միայն իրենց բնորոշ առանձնահատկությունները և, որ ամենակարևորն է, քո՝ իրենց հետ ունեցած հարաբերությունների բոլոր նրբություններն ու ծակուծուկերը։ Թե չէ ի՞նչ իմանաս, թե գրածիդ մեջ ով ինչ թաքնված ուղերձներ կտեսնի, որոնք իրականում գոյություն չունեն, ինչ բազմաշերտ ակնարկներ՝ հատուկ իրեն ուղղված։ Այսինքն՝ գրածդ պիտի հերթով բոլորի՝ քեզ հայտնի ընկալումների միջով անցկացնես՝ քամես, ու եթե տակը բան մնաց, նոր հրապարակես։ Գրաքննության նոր՝ բլոգային տեսակ։

Ու քանի որ ես էլ թարսի պես հիմնականում ոչ թե կյանքիս ընթացիկ իրադարձություններն եմ նկարագրում, այլ, ավելի հաճախ, ուղղակի վերացական գրում եմ որոշակի երևույթների մասին, պարզ է, որ ոնց էլ լինի, կգտնվի գոնե ինչ–որ մեկը, ում կվերաբերի նշածս երևույթը։ Հատկապես հաշվի առնելով, որ LJ–ում վերջերս շատերն են սկսել ուրիշների գրառումներում իրենց փնտրել, ինչ էլ գրես, մարդիկ իրենց կգտնեն մեջը։ ( Շարունակությունը )

Նրանց մականունները ծանոթացան, ընկերացան, մտերմացան ու սիրեցին միմյանց։ Հետո հանկարծ սարսափելի կռվեցին, դառնորեն գիտակցեցին, որ իրենց հանդիպումը սխալմունք էր, նույնիսկ զարմացան, թե ինչպես կարող էին իրենց պես տարբեր ու իրար չհասկացող մարդիկ այդքան ժամանակ միասին լինել, և անդարձ խզեցին հարաբերությունները։
Իսկ որոշ ժամանակ անց միմյանց հանդիպած անծանոթ մականունների տերերն այդպես էլ չիմացան, որ նախկինում արդեն հանդիպել էին... Եվ ամեն ինչ սկսվեց նորից...

Քանի որ զուտ սիրողական մակարդակով եմ նկարում, երբեմն նկարի կարգավիճակը նկարելուս ընթացքում կամ վերջում է պարզվում. նկարում եմ, ու ընթացքում երևում է՝ սովորական դիմանկար է ստացվում, ծաղրանկար, թե կիսածաղրանկար։ :D Թեև էդ սահմանազատումներն էլ ոչ միշտ են հստակ, որոշ չափով վիճելի կարող են լինել։ Ինչևէ, ահա մի քանի դիմանկար.
( Նայել նկարները )

Կուզենայի մի նշանակալից թիվ լիներ տարիքս, բայց դե էս անգամ ոչ կլոր թիվ է, ոչ էլ որևէ խորհրդանշական կամ թեկուզ անձնական ինչ–որ բանի հետ ասոցիացվող հետաքրքիր թիվ։ Լավ, համարենք, որ էսօր տասը տարին լրացավ էն օրվանից, ինչ չափահաս եմ դարձել։ :D Ի՞նչ պակաս գոլդ տարիք է որ։ Ցանկության դեպքում ցանկացած թիվ էլ կարելի է գոլդ հանել։ Դե, քանի որ ծնունդս է, ես էլ ամեն կերպ կփորձեմ էսօրվա տարիքս գոլդացնել՝ թեկուզ վաղուց անցյալում մնացած չափահասության տարիքին օգնության կանչելով։ :P :D

( Էլի կա... )

Экс-президент Армении Роберт Кочарян заказал из Голландии три тонны роз на свадьбу своего сына - Левона Кочаряна. Груз был доставлен в Ереван 3 июня. Избранницей Кочаряна- младшего является армянская поп-дива Сирушо.

http://regnum.ru/news/fd-abroad/armenia/1172718.html

Տեսնես գոնե սիրու՞մ են իրար։

Երեք տոննա վարդ... Վարդերի փոխարեն մի տեսակ վիրավորվեցի... Ոնց որ ասես՝ երեք տոննա մարդ էր եկել նրանց հարսանիքին։ Չգիտեմ, բայց ծաղիկները տոննայով չափելն էնքան գռեհիկ է հնչում ինձ համար։ Հետո էլ՝ բեռ...

Դեռ փոքրուց մի տեսակ չեմ սիրել ծաղիկ նվեր ստանալ, ոչ էլ նվիրել, չնայած հանգամանքների բերումով բազմիցս արել եմ։ Երկար ժամանակ չէի հասկանում՝ ինչու։ Ախր ծաղիկներ սիրում եմ։ Բայց նվերի գաղափարը դուր չի գալիս։ Հետո հասկացա, որ պարզապես ափսոսում եմ, որ էդ ծաղիկները պիտի մի քանի օրից ճլորեն ու այլևս չլինեն... Օրինակ, էն քաղաքում, որտեղ հիմա բնակվում եմ, բոլոր բակերն ու փողոցները ողողված են բազմապիսի ու բազմագույն ծաղիկներով, ու ամեն օր էդ ծաղիկները տեսնելն էնքան հաճելի է, էնքան դրական էներգիա եմ ստանում։ Ու մտածում եմ՝ երանի Երևանում էլ էսպես լիներ, երանի իմ քաղաքն էլ էսքան բնությամբ լեցուն լիներ... Ու միանգամից էլ հաջորդ միտքն է գալիս. ախր մի օրում լրիվ կպռճոկեին, կփչացնեին... :( Էհ... Երևի դրա համար էլ Երևանում ծաղիկներն աճեցվում են հիմնականում տնային ծաղկամանների մեջ միքանիօրյա տաղտուկ կյանքին դատապարտվելու համար...

Հարգելիս... Ինչքան հեգնանք կա էս բառի մեջ, չէ՞։ Կարծես միանգամայն դրական դիմելաձև է, բայց երբևէ լսե՞լ եք, որ այն գործածվի իսկապես ինչ–որ մեկի հանդեպ անկեղծ հարգանք արտահայտելու նպատակով, առանց հեգնանքի։ Ես որ չեմ հիշում նման դեպք... Ճիշտ է, օրինակ, «սիրելիս» դիմելաձևն էլ է հաճախ հեգնանքով գործածվում, բայց դե իր իսկական իմաստով էլ քիչ չի գործածվում, ինչը չի կարելի ասել «հարգելիս» դիմելաձևի մասին։

Բայց ինչքան շատ է հեգնանքը մեր կյանքում... Ու գնալով շատանում է... Գնալով ավելի ու ավելի շատ մարդիկ են սկսում բառացիորեն գոյատևել հեգնանքի հաշվին... Անհրաժեշտ ու անխուսափելի սննդատեսակ է դարձել, թե ինչ... Երբեմն այնպիսի զգացողություն եմ ունենում, կարծես էդ հեգնանքը մարդկանց ամեն բառի, ամեն ժպիտի, ձայնի տոնի մեջ մշտարթուն ու մի քիչ էլ «կտտցրած» ինքնապաշտպան պահակի պես տիտիկ արած լինի՝ ամեն պահի պատրաստ հարձակվելու ու դիմացինին ոչնչացնելու, ի դեպ, շատ դեպքերում լրիվ առանց հիմքի... Ու էնքան խորն է նստած, որ թվում է՝ էլ երբեք հեռացողը չի... Մեկ–մեկ զգում եմ, որ խեղդվում եմ շուրջս տիրող համատարած հեգնանքի ծովի մեջ... Ու կարծես գնալով ավելի ու ավելի քիչ մարդիկ են ինձ հասկանում, երբ հանդգնում եմ դժգոհել էդ երևույթից...

Երբեմն էնպիսի տպավորություն է, որ եթե հնարավոր լիներ տվյալ մարդուց հեգնանքը որևէ կերպ խլել, ինքն ուղղակի անզորությունից ինքնասպան կլիներ։ Ու էդպիսի մարդիկ լիքն են, ամենուր են, ու որ նայում եմ, մտածում եմ, որ շուտով բոլորն են էդպիսին դառնալու... :( Վարակիչ է... Աչքի առաջ մարդիկ վարակվում են ու դառնում խրոնիկական հեգնամոլ... Դե, ես էլ եմ տարիներով տառապել էդ «հիվանդությամբ», լավ գիտեմ, թե ինչ ծանր է, բայց մի կերպ բուժվել եմ... Հիմա էլ եմ մեկ–մեկ պահի տակ ախտահարվում, բայց հենց նկատում եմ, միանգամից ամեն ինչ անում եմ հնարավորինս շուտ էդ ախտից մաքրվելու համար, որովհետև էդ պահերին ինքս ինձնից սիրտս խառնում է... Գարշահոտից ուղղակի շնչահեղձ եմ լինում...
Լավ, մի՞թե ինքնապաշտպանության առավել մարդասիրական ձևեր չկան, քան հեգնանքն է։ Մնացած բոլոր մեթոդներն  արդեն սպառվե՞լ են, վե՞րջ...

Հ.Գ. Թող ոչ ոք չկարծի, թե սա հենց իրեն ուղղված ակնարկ է։ Անկեղծորեն ասեմ, որ իրականում ոչ մի կոնկրետ մարդու նկատի չեմ ունեցել։ Նույնիսկ եթե նման ցանկություն ունենայի, ցավոք, էս հարցում շատ կդժվարանայի որևէ կոնկրետ մարդու ընտրել...