deghin

Վաղուց էստեղ մայրենի լեզվիցս չեմ «բամբասել»։ :)))

Բազմիցս խոսվել է էն մասին, որ մեր խոսակցական և գրական լեզուների միջև մեծ անդունդ կա։ Նույնիսկ չգիտեմ՝ ուրիշ լեզու կա՞, որում անդունդն էնքան մեծ է, որքան հայերենում։ Մերում խոսակցականն էն աստիճանի անկախ ու «ինքնավար» է, որ իր համար նույնիսկ առանձին «հա» ու «չէ» է զարգացրել, որոնք միանգամայն հաստատուն տեղ ունեն լեզվում։ Ես չեմ ասում, թե դա վատ է, ուղղակի էստեղ հետաքրքիրն էն է, որ նույն «այո»–ն ու «ոչ»–ը խոսակցականում էլ են գործածվում, բայց էս դեպքում՝ ոչ թե պարզապես հաստատում կամ ժխտում արտահայտելու, այլ խոսքին շատ որոշակի՝ լրացուցիչ իմաստային երանգ հաղորդելու համար։ Չգիտեմ՝ երբ, ինչից ու ինչպես է էդ երևույթն առաջացել, բայց փաստ է, որ մեր խոսակցականում «այո»–ն ու «հա»–ն, ինչպես նաև «ոչ»–ն ու «չէ»–ն բավական տարբեր կոնոտացիա ունեն։ Եթե նկատել եք, «այո»–ն ու «ոչ»–ը շատ հարմար ու բնականորեն տեղավորվում են մեր խոսակցականի մեջ, օրինակ, հակաճառություն արտահայտելիս։ Օրինակ, երբ ձեզ հարցնեն՝ արդյոք գիտե՞ք էսինչ բանը որտեղ է, չիմանալու դեպքում դուք կպատասխանեք՝ չէ։ Բայց երբ ձեզ (հատկապես բարկացած) մեղադրեն՝ ասելով, որ էսինչ բանը դուք եք կորցրել, դուք վրդովված կպատասխանեք. «Ո՛չ (անպայման շեշտով), ես դրան ձեռք չե՛մ տվել»։
( Կարդալ շարունակությունը )

Վերջին տարիներին, երբ իրար հետևից սկսեցին Հայաստան այցելել լեգենդար խմբերը (որոնցից հատկապես Uriah Heep–ի համերգը բաց թողնելու համար եմ ափսոսում), ես, Նյու Յորքում նստած, մտածում էի, իսկ ու՞մ համերգին իսկապես կուզենայի գնալ։ Ընդհանրապես սիրածս երգիչներից ու խմբերից շատերի համերգներին չէի ուզենա գնալ զուտ էն պատճառով, որ շատ բարձր երաժշտությունն էնքան էլ լավ չեմ տանում։ Ու մտածում էի, որ էս պահին միակ խումբը, որի համերգին, անկախ ամեն ինչից, շատ կուզենայի լինել ու հնարավորության դեպքում առանց տատանվելու կգնայի, The Cranberries–ն է։ Հիշում եմ՝ մի երկու տարի առաջ մի պահ նույնիսկ որոշեցի ինտերնետում որոնել՝ արդյոք The Cranberries–ը մոտ ապագայում համերգ չի նախատեսում Նյու Յորքում։ :))) Բայց չէ, նման պլաններ չկային, թեև հույսեր էլ, ճիշտն ասած, առանձնապես չկային։ :D Ուղղակի պահի տակ մտքովս անցավ ստուգել, ստուգեցի։ Հետո մոռացա, անցավ–գնաց։

Մի երկու ամիս առաջ էլ քույրս տեղեկացրեց, որ The Cranberries–ը ներկայումս համաշխարհային համերգային շրջագայության է մեկնել ու մայիսի սկզբին Նյու Յորքում է համերգներ տալու։ Ո՜նց էի ուրախացել։ Հավատս չէր գալիս։ Տոմսերն անմիջապես գնվեցին։ Երկու օր առաջ էլ համերգն էր։ Համերգասրահը, որում նախատեսված էր համերգը, նստատեղեր չուներ. ով որտեղ հասցներ՝ կանգնում էր։ Լավագույն մասը բեմի դիմաց գտնվող դատարկ տարածքն էր։ Կային նաև օթյակներ՝ երկու հարկով, որոնցից նայելու հեռանկարը բոլորովին գրավիչ չէր թվում։ Ես ու ամուսինս էդ առումով միջինից մի քիչ լավ վիճակում հայտնվեցինք` հասցնելով գրավել բեմի դիմացի մոտավորապես մեջտեղի մասերը՝ բեմից մոտ երեք մետր հեռավորության վրա։ Կանգնելն, իհարկե, հոգնեցուցիչ էր, բայց արժեր։ Ճիշտ է, դիմացից որոշ բարձր գլուխներ տեղ–տեղ խոչընդոտում էին, որի համար փոշմանեցի, որ էն բարձր պլատֆորմով կոշիկներս չէի հագել (որոնք, արդեն քանի տարի է՝ հագնում եմ հիմնականում անձրևոտ եղանակին՝ ոտքերս անձրևաջրերից պաշտպանելու համար :))։ Բայց ընդհանուր առմամբ լավ երևում էր։ Ու կարևորը՝ չնայած համատարած ոգևորությանը՝ հրմշտոց չկար։ Շատ անշառ, անվնաս ոգևորություն էր տիրում դահլիճում, համարյա The Cranberries–ի երգերի նման :)։
( Շարունակությունը (տպավորություններ, համերգից լուսանկարներ, երգեր) )

Originally posted by ar_nare at Близнецы

Վաղուց չեմ երևացել էս կողմերում։ Կյանքումս դեռ երբեք էսքան զբաղված չեմ եղել, ինչը մի կողմից բավարարվածության զգացում է տալիս, մյուս կողմից՝ անընդհատ չհասցնելու տագնապ, սթրեսային վիճակներ (չնայած թող սթրեսների պատճառը միշտ միայն չհասցնելու վախը լինի, էլի դժգոհ չեմ լինի)։ 

Ինտերնետի հետ սերտ կապեր հաստատելուց ի վեր (այսինքն՝ մոտ յոթ տարի) դեռ չէր պատահել էնպես, որ իմեյլս ստուգելուց ու որոշ զուտ մասնագիտական որոնումներ անելուց բացի, օրերով, երբեմն՝ նույնիսկ շաբաթներով ուրիշ ոչ մի տեղ չմտնեի՝ բառացիորեն ժամանակ չգտնելու պատճառով։ 

Իսկ էս ընթացքում էնքան գրելիք է եղել, որ կամ ժամակավրեպ է դարձել, կամ ես եմ հավեսաթափ եղել գրելու համար։ Հիմնականում Լոնդոնի ճամփորդության վերաբերյալ տպավորություններիս համար եմ ափսոսում, որ վերադառնալուց ի վեր անընդհատ ուզում էի գրի առնել, բայց ոչ մի կերպ չէր հաջողվում։ Գուցե դեռ գրեմ, երբ ազատ ժամանակս ու հավեսս բարեհաճեն հանդիպել։ 

Վերջերս հանկարծ սկսեցի վախենալ, որ կարող է գրելը մոռանամ, համենայնդեպս, հայերեն գրելը։
( Կարդալ շարունակությունը )

Էս կոմպլեկտը մի երկու ամիս առաջ էի գործել, ուղղակի քանի որ պիտի քրոջս նվիրեի Նոր տարվա առթիվ, հիմա եմ հրապարակում. :)


( Թևնոցն ու ականջօղերը )

Ինչպես նախորդ տարի, էլի ուշացած եմ անում էս գործը, բայց դե ուզում եմ ամփոփել։

2011–ն ինձ համար, կարելի է ասել, բերնեբերան լցված էր երկու ասպեկտով՝ 2010–ի վերջին ժամերին ծնված բալիկովս ու քոլեջի դասերով։ Երկուսի առումով էլ, իհարկե, հետաքրքիր զգացողությունների ու բացահայտումների տարի ապրեցի, առաջինի դեպքում՝ նաև հուսահատ ու տագնապալի հոգեվիճակներով, որոնց մի մասը պայմանավորված էր առաջինն ու երկրորդը համատեղելու դժվարության, երբեմն նույնիսկ անհնարինության ծանր զգացողություններով։ Ամեն դեպքում երկուսի առումով էլ ահագին ինֆորմատիվ տարի էր։ 

Կարող եմ ասել, որ որպես ուսանող՝ էս տարի ինձնից միանգամայն գոհ եմ. վերցրածս երկու առարկաներից էլ գերազանց ստացա, մեկը վաստակեցի մեծագույն հաճույքով, մյուսը՝ տհաճությամբ ու ջանքերի գնով, բայց կարևորը՝ գլուխ բերեցի։ Որպես մայր՝ չէի ասի, թե նույնքան գոհ եմ ինձնից, կամ էլ գուցե ինձնից պահանջներս են էդ հարցում ավելի մեծ, համենայնդեպս, կուզենայի ու հուսով եմ առաջիկայում շատ ավելի լավ մամա լինել։

Տարին նաև մարդկային շփման աննախադեպ դեֆիցիտի տարի էր ինձ համար։ Ամբողջ տարվա ընթացքում, ընտանիքիցս բացի, մեկ էլ Հայաստանում եղած ժամանակը չհաշված, ընդամենը մի քանի ծանոթ մարդու հետ եմ հանդիպել բառացիորեն։ Բայց քանի որ կյանքս ահագին հագեցած էր վերևում նշածս երկու ասպեկտներով, հետն էլ հաշվի առնելով, որ բնավորությամբ մի եսիմինչ շփվող չեմ, դրանից նեղվելու ժամանակ ու առիթ էլ առանձնապես չեմ ունեցել տվյալ դեպքում։ 

Հիմա՝ ԿՄ–ում արդեն լայն տարածում գտած շրջիկ հարցաշարը լրացնեմ` իմ կողմից արված չնչին փոփոխություններով.


( Կարդալ հարցաշարը )

Այսօր երկչափ դիզայնի դասընթացի վերջին դասն էր։ Մի կողմից ափսոսում եմ, որ էս հավես առարկան էլ վերջացավ, մյուս կողմից էլ գիտեմ, որ դեռ լիքը հավես առարկաներ ենք անցնելու։ :) Ճիշտ է, ընթացքում երբեմն քիմիայի պես անդուր առարկաներ էլ են հանդիպում, որոնք մի քիչ պղտորում են ընդհանուր հաճույքը, բայց դե դրանք ամեն դեպքում էնքան չկան, որ լուրջ ազդեցություն ունենան։

Վերջին պրոյեկտի հանձնարարությունը հետևյալն էր. ստեղծել մի դիզայն, որը վերածվում է մեկ այլ դիզայնի։ Իրագործման եղանակների հարցում այս անգամ մեծ ազատություն էր տրված։ Նշված գաղափարը կարելի էր իրականացնել ինչպես մեկ նկարով, այնպես էլ նախորդ պրոյեկտի նման՝ մի քանի փուլով՝ առանձին պատկերներով։

Ես էլի երկու տարբերակ նկարեցի.

Գնահատեք իմ «սանրամուրը». :)))


( Նայել երկրորդ նկարը )


( Նայել երկրորդ նկարը )

Originally posted by lady_dilemma at Ցուցահանդես-վաճառք + Բարեգործություն