Սարքածս զարդերը – 3
deghin
Շաբաթներ առաջ եմ սարքել սրանք, բայց մոռացել էի էստեղ էլ տեղադրել.

փայտ, թուղթ (քվիլինգ), ակրիլ ներկ.





փայտ, քաթանե ցանց, թուղթ (քվիլինգ), ակրիլ ներկ.


փայտ, թուղթ (քվիլինգ), ակրիլ ներկ.


փայտ, թուղթ (քվիլինգ), ակրիլ ներկեր


փայր, թուղթ (քվիլինգ), ակրիլ ներկեր


նայել բոլոր զարդերըCollapse )

Էթնիկ :)))
deghin
Էթնիկ ոճի պաննո՝ հիմնականում բնական նյութերից ու առարկաներից.




Հ. Գ. Եթե հետաքրքրում է, թե այս կամ այն դետալն ինչ նյութ կամ առարկա է, հարցրեք, կպատասխանեմ։ :)))

Քնի մասին
deghin
Ժամանակ առ ժամանակ պահեր են գալիս, երբ ամեն ինչ կամ համարյա ամեն ինչ մի տեսակ սկսում է անիմաստ ու անէական թվալ։ Դա կարող է լինել մի քանի դեպքերում։ Օրինակ, ինչ–որ լուրջ խնդիր է առաջանում, ու դրա ֆոնի վրա մնացած ամեն ինչ մանր ու անհեթեթության աստիճանի անկարևոր է թվում, նույնիսկ սկսում ես ամաչել, քեզ ճղճիմ զգալ, որ էսինչ կամ էնինչ հարցերին էդ աստիճանի անհարկի ուշադրության ես արժանացրել, անհանգստացել ես, ներվայնացել ես, դարդ ես արել, երկար ու սևեռված մտածել ես դրանց մասին, երբ կյանքում այ էս աստիճանի լուրջ խնդիրներ կան, ի տարբերություն էդ անլուրջների։ Դա կարող է լինել նաև ինչ–որ խիստ դրական, վեհ ու գեղեցիկ բանի հետ առնչվելիս, երբ էդ վեհության, գեղեցկության բարձունքից էլի մնացած ամեն ինչը՝ թե՛ դրական, թե՛ բացասական, մանր ու անէական է թվում։ Գուցե էլի պատճառներ կան, բայց մեկ էլ լինում է մի շատ անկապ ու անհետաքրքիր դեպքում. երբ ինչ–ինչ պատճառներով քնի խիստ պակաս ես ունենում, ու ինչ լավ ու վատ բան լինի հետդ կամ կողքդ, մանր ու անհետաքրքիր է թվում, որովհետև դու քնել ես ուզում և միայն քնել, ու մնացած ամեն ինչը հեչ։ Ու ինձ թվում է՝ խրոնիկական քնի կարոտ մարդիկ արդեն էն աստիճանի ընտելացած են լինում էդ վիճակին, որ երևի չեն էլ ջոկում, թե ինչի են իրենք էդքան դժգոհ կյանքից, ամեն ինչից ու բոլորից, ինչից են անընդհատ դիսկոմֆորտի մեջ, ինչն է, որ էն չի իրենց կյանքում, այնինչ ընդամենը կարգին քնել է պետք, ու ամեն ինչ տեղը կընկնի։

Բոլորին բարի ու բավարար քուն եմ մաղթում։

Արեգի լոգոները :)))
deghin
Մի քանի ամիս առաջ մի առիթով Արեգին բացատրում էի, թե ինչ է խորհրդանիշը։ Ահագին օրինակներ բերեցի խորհրդանիշների, թե որ առարկաները, պատկերները ինչ են խորհրդանշում, ինչպես նաև միասին փորձում էինք պատկերացնել, թե էս կամ էն երևույթն ինչ առարկայի կամ պատկերի միջոցով կարելի է ներկայացնել։ Հետո էլ խորհրդանիշներից սահուն անցում կատարեցի դեպի լոգո հասկացությունը, բացատրեցի լոգոյի իմաստը, կիրառությունը, թե ինչ հայտնի լոգոներ կան, որն ինչ է նշանակում և այլն, ինչպես նաև ընդհանուր ներկայացրի հաջող լոգոյի գնահատման չափանիշները։ Ահագին հետաքրքրված էր, լոգոներով հատկապես ոգեշնչվեց, որոշեց, որ ինքն էլ իր լոգոն կստեղծի, որից հետո մոտ մեկ տասնյակի չափ լոգոյի տարբերակներ մտածեցինք միասին, որ վերջում իմ նշած չափանիշներով առաջնորդվելով՝ ընտրենք դրանցից լավագույնը՝ որպես Արեգի լոգո։ Չափանիշներն էլ գրել էինք թղթի վրա, ու լոգոյի ամեն մի տարբերակը հերթով գնահատում էինք էդ չափանիշներով։ Վերջում ընտրվեց հենց իր առաջարկած դիզայններից մեկը՝ A տառը՝ որպես իր անվան սկզբնատառ, գլխին՝ արև (սկզբում ուղղակի սմայլիկ էր նախատեսել, հետո որոշեց արև անել), դե, արևը նաև որպես իր անվան նշանակություն։ Էս էլ լոգոն. :)



Վերջերս էլ խիստ տարված է մոլորակներով, դրանց մասին գրքեր է կարդում, ուսումնասիրում, նկարում, գրում։ Հետո էլ որոշեց, որ պիտի մի հատ էլ «մոլորակային» լոգո սարքի իր համար։ Սա էլ նոր լոգոն՝ իր անվան առաջին տառը՝ միահյուսված Սատուրնին. :)

Գեղանկար :)
deghin
Գեղանկարի կարծեմ 3–րդ փորձս է։
Կլոդ Մոնե. «Տպավորություն. արևածագ» (Claude Monet - Impression. Sunrise).




Սարքածս զարդերը – 2
deghin
 Էլի զարդեր (սկիզբը՝ էստեղ). դարչինի փայտիկներ, կաղինի գլխարկներ, խցան, թուղթ (քվիլինգ), փայտ, ակրիլ ներկեր.










Ի դեպ...
deghin
Վերջերս ինչ–որ աննախադեպ բուռն ստեղծագործական շրջան եմ ապրում։ Կարծես ինչ–որ մեկն ինձ միացրել է ու մոռացել է անջատել։ Ես, իհարկե, շատ գոհ եմ դրանից, բայց լավ չեմ հասկանում, թե ինչով է սա պայմանավորված. չեմ կարող ասել, թե մուսաս հիմա ավելի ուժեղ է արտահայտված, քան լինում է սովորաբար, ոչ էլ երբևէ ստեղծագործական գաղափարների պակաս եմ ունեցել, որ ասեմ՝ հիմա գաղափարները հանկարծ սկսել են խեղդել, դրանից է։ Ժամանակս էլ կարծես սովորականից ավելի շատ չի, ոչ էլ գործերս եմ ավելի քիչ անում։ Ինչ խոսք, իդեալական տնտեսուհի չեմ, բայց դե ե՞րբ եմ եղել որ, չհաշված էն քիչ շրջանները, երբ տան գործերից բացի, ուրիշ գրեթե ոչնչով չեմ զբաղվել։ Մի խոսքով՝ չգիտեմ՝ ինչ հաշիվ է, բայց քանի կա ու քանի կարող եմ, վայելում եմ, որովհետև գիտեմ, որ ոչ միշտ է էսպես լինելու։ Բայց ինչ ուզում եք՝ ասեք, աշխարհի ամենահավես զգացողություններից մեկը մուսայիդ ազատություն տալն է։ Թերևս միակ խնդիրն այն է, որ ձեռքերս մտքիս՝ մուսայիս հետևից, մեղմ ասած, չեն հասցնում, նույնիսկ կասեի՝ առնվազն մի քանի տարով հետ են։ Դե, մտահղացումներս շատ–շատ են ու անընդհատ շատանում են, ես էլ թարսի պես շատ դանդաղաշարժ եմ։ Դրա համար հաճախ մտածում եմ, թե ինչ հարմար ու արդյունավեետ կլիներ, եթե մի օգնական ունենայի, մեխանիկական աշխատանքի գոնե մի մասն ինքն աներ։

Վերջին տարիներին, ինչ փորձում եմ մինիմալիստ լինել, տարվա ընթացքում ահագին քիչ ծախսեր եմ անում ինձ վրա։ Նույնիսկ կարելի է ասել, համարյա ոչինչ չեմ առնում, բացի արվեստի ու ձեռքի աշխատանքների պարագաներից ու նյութերից։ Արվեստի ու ձեռքի աշխատանքների խանութ գնում եմ սովորաբար տարին երկու–երեք անգամ, ու պետք է խոստովանեմ, որ ներկայումս դա միակ խանութն է, որտեղ բարիքների առատությունից ու բազմազանությունից գլուխս պտտվում է, «չոքերս թուլանում են», ու եթե չհետևեմ էդ խանութից գնումներ անելու համար ակամա սահմանածս կարգին, հետևանքներն ուղղակի տնաքանդ կլինեն... Իսկ սահմանածս կարգն էսպիսին է. սկզբում շրջում եմ խանութի գրեթե բոլոր բաժիններով (թարսի պես ինձ գրեթե բոլորն էլ հետաքրքրում են) ու բավական ազատորեն, առանց ինքս ինձ առանձնապես սահմանափակելու, ապրանքասայլակի մեջ լցնում ուզածս ու հավանածս ապրանքները։ Երբ արդեն բոլոր բաժիններով անցած, ուզածս բաները վերցրած եմ լինում,  և արդեն պիտի գնամ վճարելու, էդ ժամանակ վրա է հասնում ամենադաժան, բայց և անխուսափելի պահը. ուշադիր, հատ–հատ տնտղելով սայլակի պարունակությունը, մոտավոր հաշվարկելով գները՝ սրտի ցավով հետ եմ դնում վերցրածիս զգալի մասը (մոտ 70%–ը)։ Որպեսզի սայլակում մնացած ապրանքների քանակի մասին թյուր պատկերացում չստեղծվի, ասեմ, որ էդքանից հետո դեռ ահագին բան էլ մնում է, համենայնդեպս, էնքան, որ երբեք էլ հանգիստ խղճով չեմ ուղղվում դեպի դրամարկղը։ Իսկ վճարելու ընթացքում, երբ արդեն մոնիտորի վրա տեսնում եմ, ինչպես միշտ, սպասածիցս շատ ավելի արագ աճող թիվը, որպես կանոն, մի քանի բան էլ տեղում եմ հանում, ու, մեկ է, ի վերջո, ստացված գումարը միշտ իմ նախատեսածից մեծ է ստացվում։ Ի դեպ, ամեն անգամ էս խանութ այցելելիս, ինչքան էլ փորձեմ ամեն ինչ արագ անել ու երկար չլռվել, միևնույն է, էնտեղ անցկացնում եմ սովորաբար 3–4 ժամ, լավագույն դեպքում՝ 2, բայց լավագույն դեպքեր գրեթե չեն պատահում։ Տուն գնալու ճանապարհին փորձում եմ խիղճս հանգստացնել նրանով, որ էս շռայլությունն ինձ թույլ եմ տալիս ընդամենը տարին մի երկու անգամ, բացի դրանից, վերջիվերջո, առածս բաներից շատերն օգտագործելու եմ ուրիշների համար նվերներ պատրաստելու համար, մի խոսքով՝ էնքան էլ սարսափելի չի, որ էդքան փող եմ ծախսել։

LJ 18th anniversary
deghin
Հըմ... Գրառումների քանակն ա մի քիչ կասկածի տեղիք տալիս... Բայց ուզում եմ հավատալ։ :D


#mylivejournal #lj18 #happybirthday


«Խոստումը» (The Promise) ֆիլմը
deghin

Էսօր գնացել էինք «Խոստումը» (The promise) ֆիլմը նայելու։ Տպավորություններս ահագին դրական են։ Անընդհատ մտածում եմ, փորձում եմ խիստ նայել ու գտնել, թե ինչը հաջող չէր, ինչը չհավանեցի ֆիլմում, ու չեմ գտնում։ Ֆիլմը դեռ չտեսած  մի քանի հոգուց էսօր լսեցի, որ առանձնապես մեծ սպասելիքներ չունեն ֆիլմից։ Ճիշտն ասած՝ էնքան էլ լավ չեմ պատկերացնում, թե ֆիլմի նկատմամբ թերահավատորեն տրամադրվածները կոնկրետ ինչ են ակնկալում, որ հույս չունեն, թե կտեսնեն ֆիլմում, բայց ես կարծես ինչ–որ կոնկրետ լավ կամ վատ ակնկալիքներ չեմ ունեցել, երբ գնացել եմ ֆիլմը դիտելու։ Ավելի ճիշտ՝ զուտ թրեյլերը տեսնելով՝ ընդհանուր առմամբ դրական եմ տրամադրվել, ու ֆիլմը նայելով՝ բնավ չեմ հիասթափվել։

Հիմա՝ ֆիլմի մասին ավելի կոնկրետ։ Իմ կարծիքով, ամեն ինչ հնարավորինս ճիշտ, լավ մտածված ու չափի մեջ էր. նախ ֆիլմի սիրային՝ անձնական և ընդհանուր՝ ցեղասպանության ասպեկտները բավական հաջող կերպով հավասարակշռված էին.  ըստ իս՝ դրանցից որևէ մեկը մյուսի հաշվին ավելի գերակայող չէր կարծես. և՛ որպես սիրային պատմություն էր հաջողված, և՛ որպես ցեղասպանության մասին պատմող ֆիլմ։ Երկուսի առումով էլ հուզիչ ու ազդեցիկ էր, բայց միաժամանակ պաթոսից ու գրոտեսկից զերծ, բնական։ Դերասանների ընտրությունն էլ էր շատ լավը, իմ կարծիքով, գլխավոր դերակատարներից մինչև երկրորդական, երրորդական դերակատարները. բոլորն իրենց տեղերում էին։ Ի դեպ, ի տարբերություն ցեղասպանության մասին պատմող այլ ֆիլմերի, էս մեկում դաժան տեսարաններ չկային. կատարվածի դաժանությունը հաջողվել էր ներկայացնել առանց հատուկ դաժան տեսարանների։ Ֆիլմում հնչող երաժշտությունը հատուկ ուշադրություն չէր գրավում, բայց, ըստ իս, լավ ծառայում էր իր նպատակին։ Սիրային եռանկյունին, իմ կարծիքով, սիրուն էր։ Բառերը շատ չէին,  բայց դրանց կարիքն առանձապես չկար էլ։

Մոտավորապես էսքանը։

Հ.Գ. Գլխավոր դերասանուհու մասին էլ էի ուզում մի դիտարկում գրել՝ ֆիլմի հետ կապ չունեցող, բայց ստեղնաշարս ողբալի վիճակում է, տեքստ հավաքելն էլ՝ մի տառապանք, էնպես որ էդ մեկն էլ մնաց հետո։

:)))
deghin
Դավթի (համարյա 9 ամսական) շորերն էի փոխում, Արեգն էլ (6 տարեկան) կողքից եղբորը սիրում, գզմզում էր, մեկ էլ ասեց.
— Դավո՛ւլ, դու շատ լավ ես դիզայն արած :love։
:D

?

Log in