?

Log in

No account? Create an account
Աջլի՞կ, թե՞ ձախլիկ
deghin

Էսօր ձախլիկների միջազգային օրն էր: Իսկ ես էդպես էլ չհասկացա` իրականում աջլիկ եմ, թե ձախլիկ, քանի որ ընդհանուր առմամբ երկու ձեռքերս էլ գրեթե հավասարաչափ օգտագործում եմ: Ասում են` ի ծնե ձախլիկ եմ եղել, բայց շատ վաղ տարիքից` երևի մոտ մեկ տարեկանից, պապիկս ինձ աջլիկ է դարձրել` մատիտն անընդհատ ձախ ձեռքիցս վերցնելով ու աջիս մեջ դնելով: Համենայնդեպս, ես ինձ չեմ հիշում որպես լիարժեք ձախլիկի։ Գրել սկսել եմ աջով, շատ բնական ու ինքնաբուխ ձևով, երբևէ խնդիր չեմ ունեցել էդ հարցում: Գործողությունների մեծ մասի դեպքում ինձ համար տարբերություն չկա՝ աջ ձեռքով կանեմ, թե ձախով, բայց որոշ գործողություններ ավելի հարմար է ձախով անելը, որոշ գործողություններ՝ աջով։ Աջ ձեռքս, հավանաբար գրելու շնորհիվ, ավելի ուժեղ է, օրինակ, ծանրություն բարձրացնելու, ուժ գործադրելու համար աջս ավելի հարմար է, բայց, օրինակ, ձավարեղեն մաքրելը, որևէ բան կլպելը, ասեղ թելելը և այլն, միշտ արել եմ ձախով` առանց նույնիսկ դրա մասին մտածելու: Երբ հայտնաբերեցի, որ էդ բոլոր գործողությունները ձախով եմ անում, որոշեցի փորձել աջով անել, զգացի, որ մի քիչ անսովոր ու անհարմար է, բայց կարծես սովորելու հարց էր. մի քիչ անելուց հետո արդեն լրիվ հարմարավետ էի զգում:

Ձախ ձեռքով նկարում եմ համարյա նույն կերպ, ինչ աջով, ու ընդհանրապես արվեստում ու ձեռագործում թեև հիմնականում աջով եմ գործում, բայց շատ դեպքերում ո՛ր ձեռքս էդ պահին ազատ է լինում, նրանով էլ անում եմ էդ պահին անհրաժեշտ գործողությունը, ու առանձնապես տարբերություն չեմ զգում հարմարավետության տեսակետից: Ձախով գրել էլ եմ կարողանում, բայց ավելի վատ։

Մեծ տղաս ի ծնե ձախլիկ է. ծննդյան հենց առաջին ամիսներից ձախ ձեռքի նկատմամբ ակնհայտ առավելություն է դրսևորել, դե, մենք էլ, բնականաբար, չենք միջամտել, թողել ենք, որ ինչպես հարմար է, էնպես էլ օգտագործի իր ձեռքերը: Ու էդպես մեծացել է` միշտ ամեն ինչ ձախ ձեռքով անելով: Մինչև վերջերս համոզված էի, որ գոնե իրեն հաստատ կարելի է իսկական ձախլիկ համարել, բայց մի քանի ամիս առաջ, երբ դրսում միասին գնդակ էինք խաղում, նկատեցի, որ գնդակը միշտ աջ ոտքով է տշում: Առաջին անգամ որ տեսա, մտածեցի` երևի պատահականություն էր, բայց համ էլ որոշեցի մի քիչ էլ հետևել, ու պարզվեց, որ բոլորովին էլ պատահականություն չէր. ամեն անգամ էլ աջով էր հարվածում գնդակին: Զարմացած իրեն ասեցի դրա մասին, ասեց, որ չէր էլ նկատել ու երբևէ չի մտածել, թե որ ոտքով է հարվածում:
Էսպիսի խառը աջլիկաձախլիկային վիճակներ:


Աբստրակտ գեղանկար
deghin

Կտավ, ակրիլ ներկեր, ծեփամածիկ
Acrylic paint and modeling paste on canvas.

DSC05384_a


Կեռասապատում
deghin
Ինձ համար նստած` մրգերս եմ ուտում, մեկ էլ տեսնեմ` ամանիս մեջից կեռասներն աչքով են անում, թե` մեզ լուսանկարի. տես` ինչ սիրուն, ձիգ , պլպլան ու հյութեղ ենք. անմահացրու՛ մեզ հե՛նց հիմա, քանի մեզ չես կերել, ու չենք հանգրվանել քո մութ ստամոքսում`լխկած ու անձև զանգվածի տեսքով: Ես էլ, ճիշտն ասած, հեչ չեմ սիրում, երբ ուտելս ընդհատում են, բայց դե կեռասների շատ պե՞տքն էր. իրենք ուզում էին լուսանկարվել և վե՛րջ: Երևի գիտեին, որ գեղեցիկի նկատմամբ թուլություն ունեմ ու չեմ դիմանա էդ գայթակղիչ առաջարկին: Ու չնայած էդ պահին հեչ չէի ուզում ուտելուց կտրվել, բայց համ էլ մտածեցի` դե լավ, կեռասներ են, էլի, ինչքա՞ն պիտի տևի, մի երկու սիրուն դիրքով կչխկացնեմ, կպրծնենք: Բայց դու մի ասա` սրանք շատ ավելի ճոխ պլաններ ունեին: Սկզբում երկու ռոմանտիկներ իրենց առաջ գցեցին, թե` մենք ամենասիրունն ենք, սկզբից մեզ պիտի նկարես: Ու հո չեն կոտորում իրենց` մկնիկիս բարձիկի վրա տարբեր դիրքերով թավալ գալով: Հետո որոշեցին մի քանի մտերիմներով էլ նկարվել: Դրանց էլ որ նկարեցի, մի քանի ուրիշ կեռասներ էլ ոգևորված միացան: Էնքան էլ չմահավան էին. ոնց նկարում էի, դուրները չէր գալիս: Մեռան դիրքեր փոխելով: Թե, ասա, ի՞նչ տարբերություն` ինչ դիրքով եք, ա՛յ թիթիզներ, բոլոր դիրքերից էլ նույն կլոր կեռասը չե՞ք, էնքան որ մարդու տանջեք: Մի խոսքով` կյանքս կերան, մինչև որ ջղայնացա ու բոլորին կերա: Բայց մինչ այդ նրանք, իհարկե, հասցրին անմահանալ իմ թեթև ձեռքով. :)))

2

3

4

5

6

7

1


Մի քիչ մռայլ mixed media
deghin

Վերջին օրերին արածս աշխատանքը` պահի հոգեվիճակիս համապատասխան ու ընդհանուր առմամբ ինձ բոլորովին ոչ բնորոշ մռայլ երանգներով ու տրամադրությամբ մի գործ.

DSC05379_1

Կտավապատ տախտակ, ակրիլ ներկեր, ծեփամածիկ, խցանե տախտակի կտորներ
Չափսը` 30.5 սմ X 40.6 սմ

Mixed media artwork
Acrylic paint, molding paste, pieces of cork board on canvas panel.
Dimensions: 12″ X 16″

Աշխատանքիս ողջ ընթացքն ուղեկցվում էր իմ սիրելի Агата Кристи-ի երգերով, որոնք կատարելապես ներդաշնակ էին էդ տրամադրությանը: Իրականում ամեն օր Агата Кристи չեմ կարող լսել, ավելին` բավական հազվադեպ եմ լսում, բայց կոնկրետ դեպքերում այն ուղղակի անհրաժեշտ թերապիա է ինձ համար, որ պիտի կիրառվի առնվազն մի քանի օր շարունակ. որիշ ոչ մի երաժշտություն չի կարող մեջիս ողջ բացասականն էսպիսի վիրաբուժական մանրակրկտությամբ քերել-հանել: Агата Кристи-ն կարծես մեջս կուտակված ամբողջ ցավի ու ագրեսիայի ամենալիարժեք բարձրաձայնումն ու թոթափումը լինի: Ու ամեն անգամ ցնցվում եմ երգերի էմոցիոնալ թափից, յուրօրինակ պատկերավորությունից, հիվանդության աստիճանի հասնող վառ երևակայությունից, մաքսիմալ անկեղծությունից ու համարձակությունից:

Ժամանակ առ ժամանակ ինձ թվում է, թե Գլեբը վաղուց մահացել է, ու ուզում եմ սգալ իր ողբերգական մահը, հարգել իր վառ հիշատակը, հետո հանկարծ հիշում եմ, որ չէ, ախր նա դեռ կենդանի է, առնվազն ֆիզիկապես: Ու ինչի՞ է ինձ անընդհատ թվում, թե մահացել է, գրողը տանի: Մարդը կենդանի է, իսկ դու նրան արդեն ողջ-ողջ թաղում ես մտքումդ: Երևի պատճառն էն է, որ Агата Кристи-ի երգերի հեղինակ ու կատարող Գլեբն է ինչ-որ առումով մահացել, ու հիմիկվա` Matrixx-ի Գլեբը, բացի նրանից, որ մի քիչ ուրիշ բաներ է գրում ու կատարում, նաև մի տեսակ սպառված ու տխուր վիճակում է: Բայց հոգու խորքում ինքը նույն Գլեբն է` ըմբոստ, վառ, սիրո կարոտ, սկզբունքային ու անսահման կրեատիվ, ով բառերի ու հնչյունների ելևէջների հետ հմտորեն ու հնարամտորեն խաղալով, տեղ-տեղ ճկելով, տեղ-տեղ` պատռելով երևակայության հնարավոր բոլոր սահմանները` մտնում է հոգուդ ամենափախած ծակուծուկերը, սեղմում ամենազգայուն կետերն ու քանդուքարափ անում ամեն ինչ: Լիարժեք լիցքաթափում է:

Ես շատ ուրախ եմ, որ իմ կյանքում քիչ են լինում Агата Кристи-ի երգերին համապատասխան հոգեվիճակներ, բայց նաև ուրախ եմ, որ երբ դրանք կան, կա նաև Агата Кристи-ն:




Աբստրակտ գեղանկար
deghin

Կտավ, ակրիլ ներկեր

Acrylic paint on canvas

DSC05374_b

Leave


Կոլաժ գերանի շերտի վրա
deghin

Երկար ժամանակ մտածում էի, թե ինչ կարելի է անել էս գերանի շերտի hետ, վերջերս էսպիսի մտահղացում ունեցա: Քվիլինգ տեխնիկայով պատրաստված թղթե պարուրակները մտցված են նախօրոք փորած ակոսիկների մեջ: Քանի որ փայտի վրա փորագրելու ո՛չ փորձ ունեի, ո՛չ էլ համապատասխան գործիքներ, ստիպված փորագրել եմ exacto knife-ով (չգիտեմ` դրան հայերեն ինչ են ասում): Փորագրելու պրոցեսը բարդ էր, ջանջալ, ու ոչ էնքան հաջող, բայց կարևորը` վերջնական արդյունքում դա համարյա չի երևում: 🙂)) Դե, ես էդպիսի դանակների կոմպլեկտ ունեմ, որոնցից մեկը, որ ամենահաջողն էր կոնկրետ մաս փորագրելու համար, ինչ-որ պահի կոտրվեց-մնաց փայտի մեջ, մի կերպ հանեցի կոտրված ծայրը ու շարունակությունը ուրիշով արեցի: Չեմ հիշում` գրել եմ, թե չէ, բայց փայտափորագրությունն ինձ միշտ հետաքրքրել է, դեռ վաղ մանկուց, ու միշտ ցանկացել եմ զբաղվել դրանով, բայց նաև միշտ վախեցել եմ վնասվածքներ ստանալուց: Էս անգամ էլ ահագին ռիսկային պահեր կային, հատկապես որ գործիքս հեչ համապատասխան չէր: Էս անգամ լավ պրծա, պահեր են եղել, որ շատ մոտ եմ եղել վնասվելուն: Բայց երևի էլ նման ռիսկերի չգնամ:

DSC05370_

Օգտագործված նյութերը` փայտ, թուղթ, ակրիլ ներկեր

Չափսը` 14.5 սմ X 21 սմ

Materials used: natural wood slice, paper (quilled paper coils), acrylic paint.
Dimensions: 5 3/4 inch X 8 1/4 inch


Մի քիչ Դավիթի մասին
deghin
Մտածեցի` էստեղ էլ դնեմ: :)

Դավիթը շուտով 3 տարեկան կդառնա, հայերեն վաղուց խոսում է, իսկ անգլերեն ընդհանրապես չգիտի, բացի մի քանի բառից, քանի որ տանը միայն հայերեն ենք խոսում, ինքն էլ դեռ մանկապարտեզ չի գնում, որ էնտեղից սովորեր: Բայց հետաքրքիրն էն է, որ անգլախոս միջավայրում հայտնվելիս իր ձևով փորձում է ինտեգրվել: Դե, մարդիկ, չիմանալով, որ անգլերեն չի հասկանում, սկսում են իրեն դիմելով անգլերեն ինչ-որ բաներ ասել, հետը խոսել, ինքն էլ, իրեն չկորցնելով, իբր պատասխանում է. սկսում է անգլերենի հնչողությանը նմանեցնելով ինչ-որ անկապ բառեր ու «նախադասություններ» մոգոնել, ընդ որում` էնպիսի լուրջ ու վստահ տոնով ու համապատասխան դեմքի արտահայտությամբ, որ եթե ուշադիր չլսես, կկարծես, թե իրոք անգլերեն է խոսում ու տվյալ մարդու ասածներին պատասխանում է: :D Ու ամեն անգամ, երբ իրեն ինչ-որ բան են ասում, ինքն իր «անգլերենով» պատասխաում է: Էդպես կարող է ահագին ժամանակ «զրուցել» ինչ-որ մարդկանց հետ: Մարդիկ էլ, քանի որ չեն հասկանում իր ասածները, ենթադրում են, որ, դե, երեխան իր մայրենի լեզվով է խոսում, էլ չգիտեն, որ լրիվ հորինում է: Մի երկու անգամ առիթ է եղել, ասել եմ, որ դա մեր մայրենին չի, իր հորինածն է, զարմացել են :))):     

Հոգեվիճակ
deghin

Լիքը դիտարկումներ, մտորումներ, զգացողություններ ունեմ, լիքը գրելու, պատմելու բան, որ ուրիշ ժամանակ հաստատ կգրեի բլոգումս, օրագրումս, շատ բաներ նույնիսկ գրել եմ վերջերս ինձ մոտ, բայց էս պահին չեմ կարողանում հրապարակել օրագրում կամ բլոգում: Սկզբում ինձ թվում էր` ուղղակի հավես չեմ անում մի հատ էլ վրայով անցնել, որ համոզվեմ`հրապարակելու է, բայց նոր հասկացա, որ ուղղակի չեմ ուզում, էս պահին էմոցիոնալ առումով մի տեսակ չեմ վստահում ոչ ոքի, ինձ ահավոր խոցելի եմ զգում որևէ անձնական հույզ կամ թեկուզ միտք ուրիշների առաջ փռելու համար, առավել ևս` ինչ-որ մարդկանց մտովի սարկազմները, հեգնանքներն ու քննադատությունները պատկերացնելու ու դրանք անտեսելու ուժ չունեմ էս պահին: Զզվում եմ էս վիճակից, բայց էս պահին սա է իրականությունը: Հուսով եմ` շուտով կանցնի:

Մի հատ մեծ ու անհաղթահարելի պատ եմ զգում իմ ու մարդկանց միջև: Կարծես բոլորն էս պահին, իրար միանալով, ձուլվել ու վերածվել են մեկ համասեռ զանգվածի, ու էդ զանգվածը ոչ միայն չի կարող ինձ հետ մերվել, այլև պոտենցիալ վտանգ է ներկայացնում ինձ համար: Իսկ իրականում կարծես ոչինչ էլ չի եղել, ավելի ճիշտ` ինչ եղել է` իմ մեջ է եղել, ինչպես գրեթե միշտ:
Ինձ թվում էր` վաղուց արդեն հաղթահարել եմ դեռ վաղ մանկուց ինձ հետապնդող էն գիտակցումը, որ սխալ մոլորակում եմ ծնվել: Վերջերս էդ զգացողությունը գնալով ուժգնանում է, իսկ մարդկանց հետ շփվելն է՛լ ավելի է նպաստում դրան:

Բայց լավ կլինի. մի օր ես նորից կմոռանամ, որ սխալ մոլորակում եմ ծնվել ու էնպես կհամոզեմ ինձ, որ ոչ թե սխալմամբ էստեղ շպրտված անցանկալի կենվոր եմ, այլ լիարժեք բնակիչ, որ ինքս էլ կհավատամ դրան: Իսկ էն ամենը, ինչին ես հավատում եմ, իրական է, ու միշտ էլ էդպես է եղել: Իսկ մինչ այդ` իջնել ջրի հատակը, մինչև անցնի «վտանգը»:


Գորգիկ կամ գորգախառը պաննո
deghin

Հազար տարի գորգիկ չէի գործել: Վերջերս ինտստագրամում տեսածս որոշ գորգիկներից ոգեշնչված` որոշեցի մինչև հիմա գործածներիցս մի փոքր շեղվել, մի քիչ էքսպերիմենտներ անել` համադրելով տարբեր տեսակների, հաստության ու երկարության թելեր: Էս անգամ ուզում էի նաև մի քիչ բնական, օրգանական զգացողություն հաղորդել` մամուռի էֆեկտով: Գործածս գորգիկը հետո փակցրել եմ նախօրոք թաղիքով պատված տախտակի վրա: Արդյունքում էս անգամ էնքան էլ գորգիկ չի ստացվել, այլ` թելերով պաննո.

Ի դեպ, առաջին անգամն էր, որ գորգիկի հետ կապված նախօրոք ոչինչ չեմ պլանավորել, բացառությամբ նրանից, որ հիմնական գույները կանաչի երանգներ են լինելու, ու մի երկու տեղ փոքր մակերեսով մի քիչ արևային գույներ: Բայց ոչ մի սխեմա, կոնկրետ պատկեր կամ նախշ չեմ նախատեսել, ամեն ինչ որոշել եմ ընթացքում, քիչ-քիչ, պահի տակ ինչ-որ մտահղացումներ ունենալով, ու էս անգամ գործելու պրոցեսը սովորականից անհամեմատ ավելի հետաքրքիր է եղել: Դե, գորգիկ գործելն իմ արած ձեռագործի ու արվեստի տեսակներից ամենամիապաղաղն ու ձանձրալին է ընդհանրապես, քանի որ ստեղծագործական ու հետաքրքիր միակ մասը պատկերը կամ նախշը մտածելն ու համապատասխան սխեման կազմելն է լինում, իսկ բուն գործելու պրոցեսը բավական երկարատև, զուտ մեխանիկական, միապաղաղ աշխատանք: Իսկ էս անգամ, կարելի է ասել, ընդհանրապես չեմ ձանձրացել գործելու պրոցեսից: Ու մտածում եմ` մեկ-մեկ կարելի է էսպես շեղվել գորգիկով: :)

gorgik_17.jpg


Աբստրակտ գեղանկար
deghin

Մոտ մի ամիս էր` հա ուզում էի մի աբստրակտ գեղանկար անել մեղմ գույներով, մի երկու օր առաջ վերջապես ժամանակ գտա ու նկարեցի:

Կտավ, ակրիլ ներկեր

DSC05343_